21 Haziran 2011 Salı

Dört Mum



        
             Dört tane mum usul usul yanıyordu … Ortalık o kadar sessizdi ki, mumların konuşmaları duyulabiliyordu ...


Birinci mum dedi ki:”Ben barışım .! Ama kimse benim yanmama yardımcı olmuyor. Sanırım yakında söneceğim.” Alevi hızla azaldı ve sonunda tamamen söndü.


İkinci mum:”Ben vefayım .! Ne yazık ki artık vazgeçilmez değilim. Onun için, bundan sonra yanıp durmamın bir anlamı kalmadı.” Sözlerini tamamladığında esen hafif bir rüzgar onu tamamen söndürdü …


Sırası geldiğinde üçüncü mum, hüzünlü bir sesle dedi ki:”Ben sevgiyim !  Yanacak gücüm kalmadı. İnsanlar beni unuttu, değerimi anlamıyorlar. En yakınlarını sevmeyi bile unuttular. ”Sevgi de daha fazla beklemeden sönüp gitti… Ansızın..! 


Odaya bir çocuk girdi ve üç mumun da yanmadığını gördü.”Neden yanmıyorsunuz? Sizin sonsuza kadar yanmanız gerekmiyor muydu?” dedi. Ve ardından ağlamaya başladı … O zaman dördüncü mum konuşmaya başladı:”Korkma, ben yandığım sürece öteki mumları da yeniden yakabiliriz, ben umutum ! ”Çocuk parlayan gözleriyle  umut mumunu aldı ve öteki mumları birer birer yaktı …

Hiç yorum yok: